سفت شدن رزین در آب توسط نور محققان دانشگاه فناوری “وین” موفق به ساخت یک نوع رزین شدهاند که حتی وقتی در آب باشد هم میتوان آن را با تابش نور سخت کرد.
شاید تاکنون راجع به رزینهای “اپوکسی” شنیده باشید که هنگام قرار گرفتن در معرض نور سفت میشوند و معمولاً باید همه این مواد در معرض نور قرار بگیرند (سفت شدن رزین در آب توسط نور).
اکنون محققان دانشگاه فناوری “وین” یک ماده افزودنی جدید به رزین اضافه کردهاند که باعث میشود تا هنگامی که حتی به اندکی از آن نیز نور تابانده شود، رزین سفت شود که این موضوع حتی برای زیر آب نیز صادق است (سفت شدن رزین در آب توسط نور).
این فناوری که در دانشگاه فناوری “وین” ایجاد شده است را میتوان به رزینهای اپوکسی موجود به صورت مایع یا خمیری شکل اضافه کرد.
این رزین جدید در ابتدا شفاف است. اگر هر بخشی از رزین مورد تابش نور قرار گیرد، یک واکنش شیمیایی رخ میدهد که باعث ایجاد گرما میشود. این گرما در سراسر رزین پخش میشود، در نتیجه اثر آبشاری ایجاد میشود که باعث میشود همه مواد در عرض چند ثانیه سفت شوند. این حتی شامل قسمتهایی نظیر داخل ترکها است که ممکن است از نور پنهان مانده باشند.
در این مرحله رزین به رنگ تیره تبدیل میشود و به کاربران این امکان را میدهد که ببینند این فرآیند در حال انجام و کامل شدن است.
سفت شدن رزین در آب توسط نور
در حال حاضر این ماده افزودنی بسته به فرمول آن توسط نور ماوراء بنفش یا نور مرئی با شدت زیاد تحریک میشود.
همانطور که اشاره شد این رزین حاوی ماده افزودنی جدید حتی میتواند به شکل خام زیر آب برده شود و سپس در آب سفت شود. در ابتدا دانشمندان تصور میکردند که گرمایی که رزین آزاد میکند، باعث میشود تا درون آب از هم بپاشد و از جامد شدن آن جلوگیری شود. اما معلوم شد که واکنش شیمیایی باعث میشود آبِ اطراف رزین بلافاصله جوش آید و یک لایه محافظ از جنس بخار آب روی سطح ماده ایجاد شود.
نکته مهم این است که هنوز هم هنگامی که رزین با الیاف کربن مخلوط شود، کار میکند. به این معنی که میتوان از آن در تولید یا ترمیم مواد کامپوزیتی نیز استفاده کرد.
این دانشگاه هم اکنون به دنبال شرکای صنعتی است که ممکن است علاقهمند به تجاری سازی این فناوری باشند. در نهایت میتوان از این فناوری در برنامههایی مانند هوافضا، کشتیسازی، ترمیم سازه یا تعمیر خط لوله استفاده کرد.
مطالعات محققان دانشگاه ایندیانا در آمریکا، احتمال میدهد افزایش ذخیره انرژی سلولهای عصبی آسیبدیده میتواند به رشد مجدد و ترمیم فیبرهای عصبی کمک و عملکرد این فیبرها را بازیابی کند.
زمانی که نخاع مجروح میشود و آسیب میبیند، فیبرهای عصبی آسیبدیده که آکسون نام دارند، به طور عادی قادر به ترمیم و رشد مجدد نیستند و ممکن است عملکردشان به طور کامل مختل شود.
تحقیقات مختلفی در زمینه توسعه روشهای مختلف ترمیم سلولهای عصبی در سراسر جهان در حال انجام است.
محققان دانشگاه ایندیانا در آمریکا احتمال میدهند افزایش ذخیره انرژی سلولهای عصبی آسیبدیده میتواند به رشد مجدد و ترمیم آکسون کمک کند و عملکرد این فیبرهای عصبی را بازیابی میکند.
سلولهای بدن از یک ترکیب شیمیایی به نام آدنوزین تریفسفات (ATP) به عنوان سوخت استفاده میکنند. این ترکیبات توسط موتورخانه سلول یعنی میتوکندری تامین میشود. در اعصاب نخاعی، میتوکندری در امتداد آکسون قرار دارد. زمانی که آکسون آسیب میبیند، میتوکندری نیز مجروح میشود و عملکرد آن که تولید سوخت سلولی است مختل میشود.
این مطالعه برای اولین بار است که نشان میدهد آسیب نخاعی میتواند منجر به بروز بحران انرژی شود و بازسازی آکسونها را با مشکل مواجه کند.
محققان احتمال میدهند افزایش انرژی سلول عصبی میتواند منجر به بهبود و ترمیم جراحت شود.
منبع: ایسنا
دیگر اخبار مرتبط با نوآوری:
![]()
پژوهشی در مجله ACS Nano ادعا میکند فرآیند "گرمایش ژولی لحظهای" که امروزه برای تولید گرافن استفاده میشود، در حقیقت بازسازی همان روشی است که ادیسون برای روشن کردن لامپهای کربنی خود به کار میبرد. به گزارش ایسنا، پژوهشی تازه نشان میدهد که توماس ادیسون، بیآنکه بداند، شاید بیش از یک قرن پیش در جریان آزمایشهایش برای ساخت لامپ برق، موفق به تولید نوعی گرافن شده باشد؛ مادهای شفاف، فوقمقاوم و تکاتمی که امروز ستون فقرات بسیاری از فناوریهای پیشرفته
پژوهشگران "موسسه فیزیک آمریکا" در پروژه جدید خود، ربات ها برای درمان تومور بسیار کوچکی ابداع کردهاند که میتوانند با شنا در بدن، دارو را به محل مورد نظر برسانند. ربات ها برای درمان تومور که در مقیاس میکرومتر ساخته میشوند، میتوانند به شنا کردن در بدن بپردازند و داروها را به تومورها برسانند و یا عملکردهای ضروری دیگری را انجام دهند. از سوی دیگر، گرایش طبیعی باکتریها به حس کردن محیط، به این معنا است که آنها میتوانند
گروهی از محققان دانشگاهی با بهرهگیری از نانو الیافهای تزئین شده با نانو ذرات چارچوب فلزی–آلی ZIF-8، یکی از مواد متخلخل پیشرفته با سطح ویژه بالا، موفق به ساخت حسگر الکتروشیمیایی برای تشخیص اولیه سرطانها شدند. به گزارش ایسنا به نقل از ستاد نانو، محققان دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، دانشگاه صنعتی ارومیه و پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران موفق به توسعه یک حسگر الکتروشیمیایی حساس و انتخابی برای c-MET شدهاند که بر پایه نانوالیاف الکترواسپان شده EU/HPMC تزئینشده
ساخت نانو حسگر های مغناطیسی برای قلب ساخت نانو حسگر های مغناطیسی برای قلب: محققان موفق به ساخت نانو حسگر های جدیدی شدند که با حساسیت بسیار بالا فعالیت مغز و قلب را میسنجد. در همین راستا تیمی از دانشمندان دانشگاه کیل، برای سنجش فرکانسهای پایین در جریان فعالیت قلب و مغز بر روی نوعی از نانو حسگر ها موسوم به حسگرهای کانسیلر متمرکز شدهاند. این حسگر از یک نوار سیلیکونی نازک تشکیل شده است که در سادهترین حالت دو
پژوهشگران کانادایی، مسیر سلولی جدیدی را شناسایی کردهاند که میتواند رشد و گسترش تومورهای مغزی را محدود کند. پژوهشگران "دانشگاه مکگیل"(McGill University) کانادا، یک مسیر سلولی جدید را شناسایی کردهاند که با کنترل بازیابی پروتئینهای گیرنده سطح سلول، رشد و گسترش تومورهای مغزی را محدود میکند. این پژوهش نشان میدهد این مسیر سلولی که پروتئینی موسوم به "Rab35" را شامل میشود، در بیماران مبتلا به گلیوبلاستوما معیوب است و بازیابی فعالیت Rab35 میتواند یک راهبرد درمانی جدید برای این
محققان دپارتمان معماری و مهندسی عمران باتری از جنس سیمان طراحی کردهاند که میتواند برای ساخت شهرهای هوشمند مورد استفاده قرار گیرد. از این باتری سیمانی میتوان برای روشن کردن الایدیها، فراهم کردن اتصال ۴G در مناطق دورافتاده و حفاظت کاتدی که روشی برای جلوگیری از خوردگی فلزات است استفاده کرد. در ساخت این باتری از یک ترکیب مبتنی بر سیمان به همراه مقدار کمی الیاف کربن برای افزایش رسانایی و انعطافپذیری استفاده میشود. با ترکیب این باتری با
پژوهشگران دانشکده پزشکی دانشگاه واشینگتن در سنلوئیس به همراه همکاران خود از دانشگاه نورثوسترن موفق شدهاند شیوهای غیرتهاجمی را برای رساندن نانوداروهای فعالکننده ایمنی به مغز ارائه دهند. این روش که از چند قطره داروی بینی آغاز میشود، با بهرهگیری از اعصاب صورت، تومورهای مرگبار گلیوبلاستوما را در مدلهای حیوانی به طور کامل حذف کرده است. به گزارش ایسنا، سالهاست که سدهای زیستی حفاظتکننده مغز، ورود بسیاری از داروهای ضدسرطان را دشوار کردهاند و همین موضوع، گلیوبلاستوما را به یکی از
پژوهشگران دانشگاه تهران و دانشگاه علوم و فناوری چین با تمرکز بر نانوساختارهای مکسین، دستاورد جالبی در توسعه زیستحسگری الکتروشیمیایی-لومینسانس (ECL) ایجاد کردهاند و افقهای تازهای را برای تستهای تشخیصی بیماریها گشودند. به گزارش ایسنا، این گروه تحقیقاتی با بهرهگیری از خواص منحصربهفرد مکسینها، موفق به توسعه حسگرهایی فوقحساس شدهاند که توانایی تشخیص بیومارکرها را با دقت بالا و سرعت قابل توجه ارائه میدهند و افق تازهای در تحلیل نتایج تستهای پزشکی گشودهاست. سامانههای حسگری ECL طی سالهای اخیر توجه ویژهای
به دنبال تصمیم ناسا برای اعزام انسان به کره ماه، مهندسان فناوری اقدام به طراحی و ساخت اولین خانه مجهز برای زندگی روی ماه کردند. ناسا با برنامه «آرتمیس» قصد دارد بار دیگر انسانها را به ماه بفرستد که این برنامه مورد توجه افراد زیادی قرار گرفته است. در میان آنها به طراحان دانمارکی «Sebastian Aristotelis» و «Karl-Johan Sørensen» برمیخوریم که در حال توسعه یک ماژول قمری به عنوان بخشی از فضاپیما با الهام از اوریگامی هستند که به
پژوهشهای علمی نشان میدهند که مغناطیس میتواند کاربردهای مهمی در پزشکی بهویژه در درمان سرطان داشته باشد. در همین راستا، گروهی از پژوهشگران از برزیل و پرتغال با استفاده از نانومواد مغناطیسی، روشی نوین برای مقابله با سرطان استخوان و کمک به ترمیم بافت پس از درمان ارائه کردهاند. به گزارش ایسنا، نتایج این پژوهش نشان میدهد که این رویکرد میتواند هم در از بین بردن تومور و هم در بازسازی استخوان نقش مؤثری ایفا کند. به نقل از نیواطلس،
محققان مایکروسافت با همکاری شرکت فیلمسازی وارنر برادرز نسخه ای از یک فیلم را روی تکه ای از شیشه سیلیکای سخت ذخیره کردند که این روش ذخیره سازی اطلاعات حتی بهتر از فرمت های دیجیتال است. با کمک این روش ذخیره سازی می توان انبوهی از اطلاعات را روی یک شیشه از جنس سیلیکا سخت ذخیره کرد. شرکت های فیلمسازی همیشه با ذخیره سازی نگاتیو فیلم ها مشکل داشتند، زیرا نگاتیوها حساس هستند و در طولانی مدت از بین می
پژوهشگران کانادایی در یک پژوهش جدید، طول عمر یک ربات اجتماعی را که در سال ۲۰۲۱ به ۲۰ خانواده داده شد، بررسی کردند تا ببینند آیا میتواند به فرزندان آنها در یادگیری خواندن کمک کند یا خیر. به گزارش ایسنا، دکتر «ژائو ژائو»(Zhao Zhao) پژوهشگر «دانشگاه گوئلف»(University of Guelph) و همکارانش چهار سال پس از پژوهش پیشین خود، دیگر نیازی به ربات آن پژوهش برای هدف اصلی خود نداشتند، اما این بدان معنا نبود که ربات دیگر مورد نیاز نیست. به
