رونمایی از لباس فضایی “ویرجین گلکتیک”

رونمایی از لباس فضایی “ویرجین گلکتیک”

733 403 نوفن حامی البرز

رونمایی از لباس فضایی "ویرجین گلکتیک"

 

شرکت فضایی خصوصی “ویرجین گلکتیک”(Virgin Galactic) از لباس فضایی جدید خلبانی خود که توسط شرکت تولید پوشاک “آندر آرمر”(Under Armour) ساخته شده و در نخستین پرواز آزمایشی سرنشین‌دار این شرکت توسط “دیو مک کی” و “سی جی استراکو” پوشیده خواهد شد، رونمایی کرد.

شرکت فضایی خصوصی “ویرجین گلکتیک” لباس فضایی جدید خود را که خلبانان آزمایشی آن در اولین پرواز آزمایشی این شرکت به تن خواهند کرد و قرار است در تأسیسات جدید این شرکت موسوم به “Spaceport America” در نیومکزیکو انجام شود، رونمایی کرد.

این شرکت در یک بیانیه مطبوعاتی نوشت: این لباس‌های فضایی که با همکاری شرکت “آندر آرمر” ساخته شده‌اند، لباس‌های غیر تحت فشار هستند که طوری طراحی شده‌اند که لباس‌هایی باشند که در پروازهای فضایی با بیش از سه برابر سرعت صوت به فضا و بازگشت به زمین، به طور منظم استفاده شوند.

این شرکت اوایل سال جاری لباس فضایی مسافران خود را معرفی و خاطرنشان کرد که خلبانان نیز از لباس‌های مشابه با طیف رنگی مشترک استفاده می‌کنند.

شرکت سازنده گفته است که هر لباس تحت آزمایش دقیق خلبانان، مهندسان پرواز، متخصصان پزشکی و مربیان فضانوردی قرار گرفته و دارای ویژگی‌های عملکردی منحصر به فردی است.

آن لباس که همچنین توسط شرکت “Under Armour” طراحی شده بود، از پارچه‌هایی ساخته شده که به تنظیم دما و مدیریت تعریق بدن گردشگران فضایی کمک می‌کند. لباس داخلی این یونیفرم هم آبی تیره بوده و در برخی از قسمت‌های آن از رنگ طلایی استفاده شده که از پرتوهای خورشید الهام گرفته شده است.

“ویرجین گلکتیک” می گوید: خلبانان با پارچه‌های به رنگ مشکی در پهلوها و زانوها به همراه چکمه‌های مشکی به جای چکمه‌های آبی مسافران، برای یادآوری این نکته که مقصد هر پرواز فضایی، آسمان سیاه فضا است، از مسافران متمایز می‌شوند.

این لباس فضایی با وزن یک کیلوگرم(2.2 پوند) سبک وزن محسوب می‌شود، اما در عین حال از پارچه‌هایی بهره می‌برد که محکم و مقاوم هستند.

این لباس برای راحتی فضانوردان، چه در حالت غوطه‌وری در گرانش صفر و چه در هنگام شرایط دشوار پرواز با موشک و فشارهای آن زمان طراحی شده است. این لباس همچنین به تنظیم دمای بدن در مراحل مختلف پرواز کمک می‌کند.

“ویرجین گلکتیک” هنوز چیزی در مورد چکمه‌های سیاه جدید خود نگفته است، اما در مورد چکمه‌های گردشگری گفته بود که کفش‌های مخصوص گردشگران فضایی به نحوی ساخته شده که علاوه بر اینکه زیاد بزرگ نیست، سبک است.

این لباس‌های فضایی جدید در یک پرواز آزمایشی که ممکن است همین جمعه آینده(11 دسامبر) انجام شود، استفاده خواهند شد. “دیو مک کی” سرخلبان “ویرجین گلکتیک” می‌گوید: من خیلی مشتاقانه منتظر پوشیدن لباس فضایی خودم در اولین پرواز فضایی هستم که اواخر این ماه و سپس بارها در آینده انجام خواهد شد.

“ویرجین گلکتیک” هنوز در حال آماده‌ شدن برای پرواز تجاری افتتاحیه خود است که در آن مسافران خود را احتمالا به عنوان نخستین گردشگران فضایی به لبه فضا خواهد فرستاد.

بیش از ۶۰۰ مسافر از ۵۸ کشور دنیا در فهرست پرواز این ماموریت تجاری ثبت‌نام کرده‌اند.

پژوهشگران آمریکایی سعی دارند آب‌سیاه را با تزریق یک هیدروژل درمان کنند.

پژوهشگران “موسسه فناوری جورجیا”(Georgia Tech)، درمان بالقوه جدیدی را برای آب‌سیاه ابداع کرده‌اند که شاید روزی جایگزین قطره چشمی و جراحی چشم شود. این درمان احتمالی که می‌تواند نخستین درمان بلندمدت بدون دارو و جراحی برای آب‌سیاه باشد، از تزریق ماده‌ای طبیعی و قابل تجزیه برای ایجاد یک هیدروژل چسبناک تشکیل می‌شود.

این ماده، از یک ساختار پلیمری جاذب آب تشکیل شده است که یک مسیر جایگزین را برای خروج مایعات اضافی از چشم باز می‌کند.

“راس اتیر”(Ross Ethier)، از پژوهشگران این پروژه گفت: بهترین راه برای درمان آب‌سیاه، یک روش کارآمد برای کاهش فشار چشم است که بر استفاده از قطره به صورت روزانه مبتنی نباشد، نیازی به جراحی پیچیده پیدا نکند و کمترین اثرات جانبی را به همراه بیاورد. من از ارائه این روش که شاید بتواند درمان آب‌سیاه را تغییر دهد، هیجان‌زده هستم.

پژوهشگران، این هیدروژل را روی حیوانات آزمایش کردند و دریافتند که می‌تواند فشار چشم را به میزان قابل توجهی کاهش دهد.

حدود ۷۵ میلیون نفر در سراسر جهان به آب‌سیاه مبتلا هستند که از دلایل اصلی نابینایی برگشت‌ناپذیر است. آسیب ناشی از آب‌سیاه، در اثر فشار بیش از اندازه در چشم ایجاد می‌شود که به عصب بینایی صدمه می‌زند. درمان‌های موجود سعی دارند که فشار داخل چشم را به واسطه استفاده روزانه قطره چشمی، جراحی یا کاشت ابزار پزشکی کاهش دهند اما این روش‌های درمانی اغلب ناموفق هستند.

پژوهشگران در این پروژه، از یک سوزن باریک توخالی استفاده کردند تا پلیمر را به ساختاری موسوم به “فضای فوق استخوانی”(SCS) که درست زیر چشم قرار دارد، تزریق کنند. این مواد در داخل چشم به صورت شیمیایی به یکدیگر متصل می‌شوند و هیدروژل را تشکیل می‌دهند. هیدروژل، یک کانال در فضای فوق استخوانی باز می‌کند و اجازه می‌دهد که زلالیه از راه جایگزین، از چشم خارج شود.

معمولا دو راه برای بیرون آمدن زلالیه از چشم وجود دارد. مسیر غالب، از طریق ساختاری موسوم به “شبکه ترابکولار”(Trabecular Meshwork) است که در قسمت جلوی چشم قرار دارد. مسیری که کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرد، از فضای فوق استخوانی استفاده می‌کند که تنها یک شکاف بسیار کوچک دارد. هنگام ابتلا به آب‌سیاه، مسیر غالب مسدود می‌شود؛ بنابراین درمان‌ها باید برای کاهش فشار، مسیر دوم را به اندازه کافی باز کنند تا به بیرون آمدن زلالیه کمک کند.

در این پژوهش، هیدروژل‌ها مسیر فضای فوق استخوانی را باز می‌کنند. یک سوزن باریک توخالی به طول کمتر از یک میلی‌متر به کار می‌رود تا قطره‌ای از ماده پیش‌ساز هیدروژل تزریق شود. این ساختار ژل مانند می‌تواند فضای فوق استخوانی را به مدت چند ماه باز نگه دارد.

فرآیند این تزریق، تنها چند دقیقه زمان می‌برد و به یک پزشک نیاز دارد که تزریق کوچکی را درست زیر سطح چشم و همراه با بی‌حس کردن و پاکسازی محل تزریق انجام می‌دهد. پژوهشگران در این آزمایش‌ها، هیچ التهاب قابل توجهی که ناشی از تزریق باشد، مشاهده نکردند.

“مارک پراوسنیتز”(Mark Prausnitz)، از پژوهشگران این پروژه گفت: ما یک ماده چسبناک را تزریق می‌کنیم و آن را در محل تزریق و در محل تعامل میان قسمت پشت و جلوی چشم نگه می‌داریم. ما با باز کردن این فضا، مسیری را باز نگه می‌داریم که در غیر این صورت، برای خارج کردن زلالیه چشم، به صورت موثر مورد استفاده قرار نمی‌گیرد.

کاهش فشار پس از تزریق، به مدت چهار ماه ادامه داشت. پژوهشگران در حال حاضر سعی دارند تا با اصلاح ماده پلیمر، این زمان را افزایش دهند و مزایای درمانی را حداقل به شش ماه برسانند.

پراوسنیتز ادامه داد: اگر بتوانیم به دو بار درمان در سال برسیم، روند بالینی کنونی را مختل نخواهیم کرد. ما باور داریم که این تزریق را می‌توان هنگام معاینه بیمار در مطب انجام داد و ممکن است که بیماران تا جلسه بعدی معاینه، به درمان دیگری نیاز پیدا نکنند.

پژوهشگران به غیر از طولانی شدن فاصله بین درمان‌ها، باید نشان دهند که تزریق می‌تواند بدون آسیب رساندن به چشم تکرار شود. این روش پیش از انتقال یافتن به آزمایش‌های انسانی، باید روی حیوانات دیگر نیز آزمایش شود.

این پژوهش، در مجله “Advanced Science” به چاپ رسید.

 

منبع: ایسنا